Wieś kujawska

Wsie polskie, w tym także kujawskie,   budowane  były dość regularnie,  z szerokimi  ulicami biegnącymi  między zabudowaniami. Ułożenie ulic  uzależnione było od  gruntu, na którym były one umiejscowione.   

W obrazie wsi kujawskiej  przeważały wsie skupione:    
  • ulicówki, charakteryzowały się zwartą zabudową umiejscowioną (przeważnie) po obu  stronach  drogi, usytuowaną  pośrodku gruntów należących do danej wsi;
  • owalnice, zabudowania skupione były wokół  placu używanego przez całą wieś;
  • rzędówki bagienne, ciąg zabudowań umiejscowionych wzdłuż rzeki  (ten typ wsi pojawił się  na Kujawach pod koniec XVI wieku w związku z napływem ludności pochodzenia holenderskiego i niemieckiego);
  • wioski ulicowe (kolonie), charakteryzowały się  niezwykłą regularnością  zabudowań i   parceli  gruntowych, ciągnących się  wzdłuż prostej drogi;
  • luźne rzędówki, wokół wsi powstały liczne przysiółki lub gospodarstwa osadnicze (pojawiły się po uwłaszczeniu chłopów).