Strój kujawski

Strój kujawski charakteryzuje się  wieloma odmianami ( w zależności od czasu, miejsca a także zamożności osób ich stanu cywilnego).  Niestety zaczął zanikać w okresie międzywojennym, kiedy to zakładano go głównie na bardziej znaczące uroczystości kościelne i rodzinne. 

Strój kobiecy

Najbardziej reprezentatywnym  elementem stroju  kobiety zamężnej był biały,  haftowany czepiec, zwany kopką  z bawełnianego  płótna lub tiulu, owinięty zrolowaną, jedwabną chustą- kaczorówką. Kolejną częścią stroju  była biała koszula  z haftowanym kołnierzem lub z pojedynczą kryzą, aksamitny gorset lub kabatek z peleryną z granatowego, szafirowego lub czarnego  sukna. Pod wełnianą, ciemną spódnicę  wkładano halki (białą płócienną i czerwoną flanelową). Na spódnicę  zakładano fartuch z jedwabiu, wełny lub  czerwonego inletu z białym haftem, a na ramiona narzucano  duże  chusty tureckie tzw. mazanichy. Panny nakrywały głowy szlarkami, paskiem materiału ułożonym w harmonijkę, ozdobionym kwiatami (naturalnymi lub sztucznymi). Dopełnieniem  stroju były białe pończochy, odświętne trzewiki i czerwone korale. 

Strój męski

Żonaty mężczyzna  wkładał na głowę kapelusz w kolorze czarnym lub cylinder z główką szerszą u góry, ozdobiony pawimi piórami. Kawaler zakładał  rogatywkę obszytą barankiem. Ważnym elementem stroju była biała koszula z kołnierzykiem, pod nim wiązano jedwabną czerwoną chustę lub wstążkę. Na koszulę wkładał mężczyzna krótki kaftan z długimi rękawami – jakę,   a na nią  granatowy kaftan – katankę  bez rękawów, długą do bioder.  Ciemne wełniane spodnie wpuszczał w wysokie, skórzane  buty. Przepasywał się   wełnianym czerwonym pasem. Na wierzch  zakładał  płaszcz z peleryną – buchę  zwany także  dętym płaszczem. W garderobie kawalerów znajdował się także  kaftan z półrękawkiem.