Muzyka i taniec

Muzyka  kujawska  różni się zdecydowanie od muzyki ludowej innych regionów Polski.  Ma charakter instrumentalny a  słowa  zdają się  mieć  tutaj  mniejsze znaczenie. Do standardowego składu kapeli kujawskiej wchodziły jedno lub dwoje skrzypiec, basy czasami klarnet i bębenek, a  niekiedy zdarzały się również  i  dudy. Swoistą  cechą  jest „dostrojenie” muzykantów  do  tancerzy.  Przed rozpoczęciem tańca, przed grajków  wychodził jeden z tancerzy intonując wybraną melodię. Po uchwyceniu jej przez muzyków, tancerz  wrzucał przez  otwór rezonansowy skrzypiec bądź basów zapłatę  i ruszał w tany.  Tak wynagrodzony  muzyk musiał od tego momentu żywo reagować  na wszelkie zmiany tempa i rytmu tancerza prowadzącego  zespół. Jednym z ważniejszych przejawów  folkloru kujawskiego  był taniec, w którym przejawiała się silna więź społeczna  dawnej, osiadłej  wsi kujawskiej. Tańcząc  improwizowano, nie znano  wówczas określonych schematów ani figur, obowiązywały jedynie pewne standardy. Charakter  kultury tanecznej był zatem  raczej swobodny, dlatego też  powstało  wiele odmian tańców o różnych cechach  i nazwach, a wśród nich  kujawiak, mazurek i oberek.  Jednak  to kujawiak  odgrywał  największą rolę zyskując  status  tańca narodowego. Taniec ten  wykonywany był po linii koła, we wcześniej uzgodnionym porządku. W trakcie  tańca występowały różne urozmaicenia jak chociażby obracanie się tancerzy pod złączonymi  i uniesionymi w górę rękoma, przytupywanie, przyklaskiwanie itp. Bardzo podobny do kujawiaka jest mazurek, taniec bardziej skoczny, ale najbardziej żywiołowym i dynamicznym w tej grupie tańców jest oberek. Na Kujawach zwracano szczególną uwagę na utrzymanie płynności i harmonii ruchu w tańcu.  Warto wspomnieć, że wszelkie taneczne zabawy, wesela  rozpoczynano od  tańca chodzonego, wykonywanego parami, po linii koła.